Harmljóð um hest

Maciej Rozanski • 1. mars 2022

Opnun í Svavarssafni

Harmljóð um hest í Svavarssafni. Sýningin samanstendur af ljósmyndum sem listamaðurinn Hlynur Pálmason tók yfir margra ára skeið, en Ástríður Magnúsdóttir er sýningarstjóri.


Laugardaginn 26. Febrúar opnaði Harmljóð um hest (Lament for a horse). Sýningin varpar sjónrænu og grafísku ljósi á rotnunarferli hests í síbreytilegri náttúru Íslands og er að sögn ljósmyndarans sjónrænn sorgarsálmur, eins konar virðingarvottur til íslenska hestsins sem spilað hefur veigamikið hlutverk í mótun og sögu Íslands. Listamaðurinn Hlynur hóf fyrir um fimm árum að ljósmynda líkamsleifar hests sem þurfti að urða og var í eigu föður hans. Í fyrstu var það form hestsins sem heillaði Hlyn þar sem gæðingurinn lá líflaus á jörðinni. Hann vildi fanga form hestsins, og ljósmynda ferlið þegar hesturinn hverfur náttúrulega í jörðu, á sama tíma og nýtt líf kviknar og ný landslagsmynd mótast. Hlynur vill með ljósmyndum sínum sýna okkur fegurðina í niðurbroti hestsins og skrásetja um leið hvernig tíminn líður og landið skiptir um lit.

Hlynur Pálmason lærði ljósmyndun og kvikmyndagerð í Evrópska Kvikmyndaskólanum og Den Danske Filmskole en býr á Höfn í Hornafirði. Hlynur hefur leikstýrt tveimur myndum í fullri lengd, Vetrarbræður og Hvítur, Hvítur, Dagur.


Sýningarstjóri er Ástríður Magnúsdóttir, listfræðingur. Hún hefur sýningarstýrt fyrir m.a. Listasafn Árnesinga og Hönnunarsafnið, og kennir við ljósmyndaskóla Íslands.



Sýningin stendur til 15. maí.



< Eldri færslur

 Nýrri færslur >

Lína Langsokks-dagur á bókasafninu

Eftir Tjörvi Óskarsson • 12. október 2026
Lína Langsokks-dagur á bókasafninu á laugardaginn !

Opnun í Gömlubúð

Eftir Tjörvi Óskarsson • 6. október 2026
Út úr geymslunni – Náttúrugripasýning barnanna

Hvar er safnkosturinn?

Eftir Tjörvi Óskarsson • 16. september 2026
Menningarmiðstöð Hornafjarðar er viðurkennt safn og starfar samkvæmt safnalögum og alþjóðlegum siðareglum safna. Viðurkenningunni fylgja faglegar kröfur um hvernig safnkostur er skráður, varðveittur, rannsakaður og honum miðlað. Þegar við hugsum um safn er sýningarsalurinn líklega það fyrsta sem kemur upp í huga okkar. En sýningin er aðeins hluti af safninu. Á bakvið tjöldin fer fram stór hluti þeirrar vinnu sem gerir okkur kleift að kalla okkur safn. Skráning, rannsóknir, miðlun og ekki síst varðveisla. Stór hluti safnkosts er geymdur í varðveislurýmum og það eru ýmsar ástæður fyrir því. Safngripir geta nefnilega verið algjörar dramadrottningar. Þeir þola illa sól, vilja helst ekki láta koma mikið við sig, pöddur eru sólgnar í suma þeirra og þeir þurfa að vera geymdir við rétt hita- og rakastig. Eitt mikilvægasta hlutverk safna er að varðveita safnkost til framtíðar. Þá tölum við um forvörslu. Hugmyndin er í grunninn sú að það er betra að koma í veg fyrir skemmdir en að reyna að gera við þær eftir á.